Video Detayları

Kardeşimi görmek için ilk kez yurt dışına çıkmıştım; ilk kez Los Angeles'taydım. Yalnız seyahat etme hayalimi sonunda gerçekleştirmiştim. Ama dürüst olmak gerekirse, havaalanından çıkar çıkmaz bacaklarım titremeye başlamıştı ve tüm zaman boyunca korkmuştum. İngilizce konuşamıyordum, boyum kısaydı ve bölgedeki insanlar beni sık sık "ortaokul öğrencisi" sanıyordu ama Amerika'da kardeşimle güvenli bir şekilde kavuşmayı başardım. Kavuşmadan sonra tamamen rahatlamış ve çok mutlu olmuştum... Kardeşimin olduğu yere yakın olan Calabasas'ta gezerken çantamda olması gereken pasaportumun kayıp olduğunu fark ettim. "...Ne yani, şaka mı yapıyorsun...?" Gerçekten ağlamak üzereydim. Pasaportum olmadan eve dönemezdim ve düzgün İngilizce konuşamıyordum; bir banka oturdum ve biraz panikledim. "Pasaportunuzu mu kaybettiniz?" Başımı kaldırdığımda uzun boylu, ince yapılı sarışın bir güzellik gördüm. Elinde pasaportumu tutarak gülümseyen biriydi; sanki bir filmden fırlamış gibiydi. "Bunu düşürdünüz sanırım? Japon pasaportu." "Evet, evet! Benimki! Çok teşekkür ederim!!" Derin bir reveransla eğildim ve o da "Sorun değil," dedi ve başımı okşadı. Ona göstermek için bir kafeye davet ettim...