SPRD-1130 Kejadian Waktu Itu... Ibu Kawan Saya

Semasa mengemas bilik, sekeping foto nostalgia terjatuh dari celah kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya menerusi kotak kadbod itu menerusi ruang kosongnya diteruskan dengan: Semasa mengemas bilik, sekeping foto nostalgia terjatuh dari celah kotak kadbod tersebut—foto pertama kami bersama secara berdua-duaan dengan beliau sempena kenangan lama muncul kembali dalam ingatan saya apabila melihat gambar tersebut; saya pertama kali bertemu dengannya di rumah kawan baik saya—ya, dia adalah ibu kepada kawan baik saya—saya ke rumah kawan baik saya untuk urusan tertentu tetapi sudah tentu saya mahu melihat beliau; ketika itu saya masih kanak-kanak dan tidak tahu bagaimana mahu mengendalikan perasaan ini; pada suatu hari saya ke rumah kawan baik saya dan hanya beliau yang ada di sana pada hari tersebut membuatkan saya lebih teruja daripada biasa; beliau bertanya jika saya menyukainya; saya mengangguk dengan jantung yang berdegup sangat kencang seolah-olah mahu pecah; beliau berkata saya patut meluahkan perasaan jika saya akan menyesal kemudian hari; jadi saya memberanikan diri dan meluahkan perasaan kepada beliau; "Walaupun saya hanya seorang mak cik?" beliau ketawa lalu mencium saya dan berterima kasih kerana saya tidak mampu berkata-kata dengan indah...