Video Detayları

Ona "Tanıştığımıza memnun oldum!" dedim ama aslında bu ilk karşılaşmamız değildi. Bizim 30 dakika önce tanıştığımızı sanıyor ama öyle değildi. Onu ilk kez yaklaşık beş yıl önce görmüştüm; o zamanlar hâlâ öğrenciydi. Okul üniformasını giyer ve her gün bisikletiyle tepeden istasyona doğru hızla inerdi. Aceleyle trene biner ve oturduğunda bile etrafına bakıp yerini yaşlı birine verirdi; çok nazik bir kızdı. Akşamları okuldan sonra yarı zamanlı işine gider ve müşterilere tatlı bir gülümsemeyle hizmet ederdi. Bazen onunla flört etmeye çalışan erkekler olurdu ama o asla karşılık vermezdi; kibarca reddeder ve evine giderdi. Eve vardığında odasının ışıkları her gece yarısı sönerdi; sonra sabah gelir ve aynı günler tekrarlanırdı. Onu beş yıl boyunca böyle izlemenin en acı verici yanı bir erkek arkadaşının olmasıydı; mutlu mutlu güler, el ele tutuşur ve evine girerdi; gece yaklaştığında ise ışıklar sönerdi... Erkek arkadaşını affedemiyordum. Bu yüzden ne zaman bir erkek arkadaşı olsa onunla arkadaş olur, ona yalanlar söyler ve ayrılmalarını sağlardım; bu döngüyü sürekli tekrarlardım.