Video Detayları

İki yıl önce bakireliğimi kaybettim. O zamanlar şimdikinden çok daha masumdum ve erkek arkadaşımdan başka kimseyle ilgilenmiyordum. Sürekli çaresizce peşinden koşuyordum. Duygularımı anlamasını istiyordum ve bu yüzden onu takip ediyordum ama o bana "çok yapışkansın" veya "sinir bozucusun" gibi şeyler söylüyordu; kimse beni anlamadığı için sık sık terk ediliyordum. Bu her olduğunda "sonsuza dek yalnız kalmak benim için sorun değil..." diye düşünüyordum ama sonunda yine bir erkek arkadaş buluyorum (gülüyor). İlk çocukla da aynı şey olmuştu ama o sürekli beni aldatıyordu ve aslında beni kendisiyle aldatan bendim!! Bu her zaman başıma geliyor (gülüyor). Farkında olmadan ciddi bir ilişki içinde olduğum için kendimi aptal gibi hissetmeye başladım... Kulübe gidip "artık umurumda değil♪" diye düşünerek çok gürültü yapıyor ve her şeyden vazgeçiyordum!! Sonra o sırada iyi bir çocukla tanıştım!! Kulüpte arkadaşlarımla çok gürültü yapıyordum, yorulup oturdum ve o yanıma gelip "Şu an yalnız mısın?" diye sordu. Beni tavlamaya çalıştığını sandım ama bana iyi bir para kazanma fırsatı olduğunu söyledi; ben de detayları sordum. Sonra... bana iyi bir tekliften bahsetti.