Video Detayları

Bugün çok yorgunum. Cuma gecesi izakaya çok kalabalıktı. Ne kadar sipariş alırsam alayım, içecekleri ne kadar hızlı getirirsem getireyim veya ne kadar koşturursam koşturayım iş bitmek bilmiyor. Birisi soğuk su istese bile 5 saniye içinde unutuyorum; şikayet ediliyorum ve bitap düşüyorum. Sinir bozucu çalışanlar beceriksiz ama sürekli "resmin bütününe bak ve hareket et!" diyorlar. Onları duymuyormuş gibi yapmaya alıştım artık. Müdür "Bak sana sesleniyorum!" deyip var gücüyle kıçıma vuruyor; beni daha fazla çalışmaya zorlamak için öylece önlüğümü çözüp durmasından bıktım usandım artık. Ama iş çıkışında dört gözle beklediğim bir şey vardı: Herkesin çıkardığı üniformaları çamaşır makinesine taşımak... Taşırken onları koklamam gerekiyordu. Koklamak! Herkesin yoğunlaşmış ter kokusunu ve beceriksiz çalışanların yaşlılık kokusunu içime çekmeye alışmıştım bile. Kötü kokuyordu; gerçekten berbat kokuyordu ama kötü koktuğunu düşündüğüm an hemen tekrar koklamak istediğimi fark ediyordum! Tabii ki işten sonra kendi kokumu da seviyordum ama bir erkeğin kokusuyla yarışamazdı bile olsa bile sevgili sahibi olduktan sonra bile çorapları koklamayı seviyordum...