รายละเอียดวิดีโอ

Tôiเข้าสู่วงการ AV นั่นคือทั้งหมด ไม่มากไปกว่านี้และไม่น้อยไปกว่านี้ จะบอกใครก็ได้หรือไม่ก็ได้ ไม่สำคัญหรอก อันดับแรก ฉันไม่สนสายตาคนอื่นเลย รอบข้างมันวุ่นวาย เสียงดังตลอดเวลา ฉันไม่ได้รบกวนคุณ เพราะฉะนั้นช่วยปล่อยฉันไว้คนเดียวเถอะ ทุกคนก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ช่วงนั้น พ่อแม่บอกว่าอย่างน้อยต้องมีวุฒิมัธยมปลาย ฉันเลยพยายามเรียนจนจบ แต่พวกครูที่มาใส่ใจฉันมันน่ารำคาญ และฉันก็รับมือกับความวุ่นวายของพวกผู้หญิงรุ่นเดียวกันที่มาอ่อยไม่ไหว ฉันเคยคิดว่าถ้าแค่ทำงานพาร์ทไทม์ไปวันๆ มันคงจะง่ายกว่านี้ และคิดที่จะเลิกทำตั้งหลายครั้ง ฉันคิดว่าตัวเองคงแค่ล่องลอยอยู่ในห้องเรียน ถ้ามีใครถามว่าฉันมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร ฉันจะตอบว่า 'เพื่อเติมเต็มตัวเอง' และถ้าใครถามว่าฉันเป็นคนยังไง ฉันก็แค่พนักงานพาร์ทไทม์ ไม่ใช่นักเรียน ฉันไม่มี 'ตำแหน่ง' อะไรทั้งนั้น จะพูดอย่างไรดีล่ะ ฉันก็แค่ใช้ชีวิตไปตามธรรมชาติ เพื่อไม่ให้สูญเสียสิ่งที่คิด สิ่งที่อยากสื่อสาร และสิ่งที่อยากพูด ฉันจึงใช้ชีวิตโดยเคารพความรู้สึกของตัวเองในทุกๆ วัน การ "มีส่วนร่วมในสังคมและใช้ชีวิต" จู่ๆ ก็เปลี่ยนจาก "วิธีการ" กลายเป็น "เป้าหมาย" ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย...