รายละเอียดวิดีโอ

เมื่อฉันสอบเข้าโรงเรียนสตรีชั้นนำในโตเกียวได้ คนที่ดีใจยิ่งกว่าฉันก็คือแม่ ตอนเช้าฉันต้องเริ่มด้วยการรดน้ำดอกไม้ เดินผ่านทางเชื่อมไปยังอาคารเก่าเพื่อสวดมนต์ในโบสถ์ เรียนหนังสือท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกคินโมคุเซย์ และทำกิจกรรมชมรมกับเพื่อนๆ จนถึงเย็น ในโรงเรียนที่ห้ามผู้ชายเข้า ฉันมักจะเพลิดเพลินกับการคุยเรื่องความรัก และกลับบ้านพร้อมกับฝันว่า ‘สักวันฉันจะมีรักบ้างไหมนะ...’ นั่นคือชีวิตในโรงเรียน และคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน แต่ทุกอย่างพังทลายลงเมื่อประมาณ 2 เดือนก่อน เมื่อธุรกิจของพ่อที่เคยไปได้สวยต้องประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ การจะกอบกู้ทุกอย่างกลับมาจำเป็นต้องลดระดับความเป็นอยู่ลง แต่แม่ที่ไม่ยอมสละแม้แต่ที่อยู่อาศัยหรือเสื้อผ้าแบรนด์เนมไม่ยอมให้ทำแบบนั้น วันหนึ่ง แม่แนะนำผู้ชายคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นนักธุรกิจให้ฉันรู้จัก "เขาบอกว่าจะซื้อ 'ครั้งแรก' ของซูซูกะในราคาสูงน่ะ" ฉันจำไม่ได้ว่าตอนนั้นตอบแม่ไปว่าอะไร จำได้เพียงว่าร้องไห้อย่างหนัก จำรอยยิ้มบิดเบี้ยวของผู้ชายคนนั้น และความเจ็บปวดหน่วงๆ ที่ช่วงล่างได้เท่านั้น หลังจากนั้น แม่ก็พาผู้ชายหลายคนมาหาโดยไม่ให้พ่อรู้ และบังคับให้ฉันยอมมีอะไรด้วยเพื่อแลกกับเงิน ไม่ว่าฉันจะขัดขืนแค่ไหน เธอก็จะตะคอกใส่ว่าทำเพื่อครอบครัว ทำเพื่อตัวฉันเอง วันนี้ฉันก็ถูกพาตัวไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จักอีกครั้ง สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือหลับตาลงและภาวนาให้เวลาผ่านไปเร็วๆ... นี่คือเรื่องราวของเด็กสาวผู้น่าสงสารและน่าเวทนา ที่ไม่อาจหนีพ้นจากคำสาปแห่งความทะเยอทะยานของแม่ได้